सविता लामाको ‘मौन’ कविता

३ मंसिर २०७६, मंगलवार २१:१९

एउटा रुख
उभिरहेछ
ठिङ्गरिङ्ग
चैतमासको हुरीभन्दा ठुलो
मेघ सामना गर्दै
सुख्खा मरुभूमिबिच
वास्तविकताको उभाई भन्दा
बिल्कुलै फरक तरिकाले ।।

एकटकले हेरिराख्छ

महसुशको पानापाना
पल्ट्याईराक्छ
पटकपटक
वास्तविकताको सानो
आँखिझ्यालबाट
आफुभन्दा दुर रहेको
अर्को सुन्दर रुखलाई ।

तर त्यो
बिल्कुलै मौन तरिकाले ।
मानौँ त्यहाँ मौनताको बृहत सागर छ ।

तर बिडम्बना !
मौनताको सागरमा कोहि कतैबाट
फ्याट्ट आउँछ र फालिदिन्छ
कोलाहलको ठुलो ढुङ्गा
‘छुर्लम्म’

अनायासै छोपिदिन्छ
र घाइते पारिदिन्छ
दुरको नयन खोज्ने नयन

बेपर्वाह बहकिने मन

हुन त
सदाबहार
मौन बस्ने अधिकार
कहाँ ,कसलाई हुन्छ र ?

ए साँच्चै,,
एकचोटी भनिदेउन प्रिय
तिमीसामु मौन बस्ने अधिकार
मलाई कति थियो ???

सर्जक–सविता लामा
काभ्रे


यसमा तपाइको मत

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*